|
Διάβασα το θέμα σου και πραγματικά στεναχωρέθηκα πολύ γιατί είναι κάτι το πολύ τραγικό που προκαλεί μεγάλο πόνο το να χάνει κανείς τους γονείς. Ξέρω ο,τιδήποτε και να σου πω θα είναι λίγο ή υποκριτικό λέγοντάς σου μη στεναχωριέσαι γιατί αυτό δεν γίνεται. Είμαι 25 όπως και εσύ και με πονά ο χαμός του μικρού μου αδερφού και ας περάσαν τόσο χρόνια, γνωρίζοντας ότι τώρα θα ήταν 20 ετών παλικάρι και εκείνος έφυγε μωρό. Είσαι νέα, έχεις μια καλή και σοβαρή σχέση όπως αναφέρεις, έχεις συγγενείς και πρέπει όσο δύσκολο και αν ακούγεται να συνεχίσεις. Η μνήμη των γονιών σου είναι χαραγμένη στη καρδιά σου και οι όμορφες αναμνήσεις. Το σώμα φθείρεται και χάνεται, αλλά η ψυχή είναι αιώνια, είναι άφθαρτη και οι γονείς σου υπάρχουν και ας μη τους βλέπεις. Συνεχίζουν να σε αγαπούν και να σε νοιάζονται από ψηλά. Είναι αναπαυμένοι στην αγκαλιά του Χριστού, η Παναγία μεσιτεύει για μας και κάποια στιγμή θα ανταμώσουμε πάλι. Να ελπίζεις στην Ανάσταση των νεκρών γιατί θα γίνει...
|