help-net.gr

Καλησπέρα σας,
είμαι 25 ετών, μένω στην Αθήνα και σπουδάζω στο τμήμα Πληροφορικής του Πανεπιστημίου Πειραιά. Παράλληλα εργάζομαι part time με σύμβαση ενός έτους σαν τηλεφωνήτρια. Το πρόβλημα μου αφορά τη σχολή μου και συγκεκριμένα το ψέμα που έχω πει στους δικούς μου ότι δηλαδή μου έχει μείνει η πτυχιακή μου και ότι φέτος θα πάρω το πτυχίο μου ενώ αυτό που συμβαίνει πραγματικά είναι ότι ενώ έχω τελειώσει με την πτυχιακή χρωστάω 12 μαθήματα ακόμα ενώ είμαι στο 8ο έτος σπουδών.Το πρόβλημα που έχω είναι κυρίως η οικογένεια μου που με πιέζουν να τελειώσω τη σχολή (αν και δεν με ενδιαφέρει και πολύ αν θα την τελειώσω και πότε) και η κατάσταση που έχω δημιουργήσει μόνη μου στον εαυτό μου εφόσον τους είπα ότι τελειώνοντας θα συνεχίσω για μεταπτυχιακό στο εξωτερικό. Η αλήθεια είναι ότι ο λόγος που θα ήθελα να κάνω μεταπτυχιακό είναι ότι απλά το βρήκα σαν αφορμή για να ζήσω μόνη μου μακρυά από τους γονείς μου. (Οι γονείς μου είναι καλοί άνθρωποι αλλά με πνίγουν με την έλλειψη εμπιστοσύνης τους στις επιλογές μου και την υπερπροστασία τους.) Νιώθω πολύ πιεσμένη τον τελευταίο καιρό και ενώ είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου οτι θα στρωθώ στο διάβασμα δεν τα κατάφερα. Πιστέυω ότι οφείλετε στο γεγονός οτι σπουδάζω απλά για να κάνω το χατήρι των γονιών μου.
Η σχολή μου δεν ήταν στις πρώτες μου προτιμήσεις και ποτέ δεν με ενδιέφερε το αντικείμενο. Μερικές φορές απορώ πως κατάφερα και έφτασα ως εδώ γιατί δεν μπορώ να πω ότι πέρασα τα υπόλοιπα μαθήματα με διάβασμα. Αλλά ούτε και με αντιγραφή ή σκονάκια. Το θεωρώ γελοίο στην ηλικία μου να αντιγράψω ή να κάνω σκονάκι. Απλά πήγαινα έδινα και περνούσα. Τα μαθήματα όμως που έχουν απομείνει είναι πολύ δύσκολα και απαιτούν πολύ διάβασμα. Κάτι που εγώ δεν μπορώ να κάνω. Βαριέμαι και αγχώνομαι σε σημείο να μην τελειώνω ποτέ ούτε 1 κεφάλαιο.
Θέλω να την τελειώσω τη σχολή πιο πολύ όμως για να μην λέω ότι έχασα 8 χρόνια από τη ζωή μου. (Δεν καθόμουν 8 χρόνια, εργαζόμουν παράλληλα για να μπορώ να έχω κάποια ανεξαρτησία). Δεν είναι όμως τόσο ισχυρό κίνητρο για μένα αν σκεφτεί κανείς ότι έχω περάσει πάρα πολλά τα τελευταία 4 χρόνια με κάποια προσωπικά προβλήματα και 2 χρόνια βαριάς κατάθλιψης. Τώρα είμαι σε μια φάση που θέλω να περνάω καλά. Επίσης θέλω να αναλάβω τις ευθύνες μου και να αυτονομηθώ για να μην επιβαρύνω άλλο την οικογένεια μου οικονομικά αλλά και μετα νευρα μου και την γενικότερη ψυχρή μου συμπεριφορά απέναντι τους. Για αυτό και σκεφτηκα να βρώ μια δευτερη δουλεια και να μείνω σε δικό μου σπίτι. Ξέρω όμως ότι οι δικοί μου θα στεναχωρηθούν πολύ και θα μαλώσουμε πολύ άσχημα. Ισως ακούγεται χαζό πως μια κοπέλα 26 χρονών δεν κάνει ότι θέλει στη ζωή της και ζητάει την άδεια από τους γονείς της, αλλά έτσι νιώθω εφόσον όλα αυτά τα χρόνια τους κορόιδευα ότι περνούσα τα μαθήματα και κατα καιρούς όταν δεν εργαζόμουν με συντηρούσαν.
Γνωρίζω ότι το πρόβλημα μου δεν είναι τόσο σοβαρό αλλά δεν ξέρω πως να το λύσω. Με έχει αγχώσει πολύ το μέλλον μου και κυρίως το τι θα γίνει όταν τελικα ανακαλυψουν ότι εγω δεν παίρνω φέτος το πτυχίο μου ούτε και θέλω να κάνω μεταπτυχιακό.Είμαι σίγουρη πως θα τσακωθούμε σε σημείο να σηκωθω να φύγω από το σπίτι και να μην ξαναμιλήσουμε. Δυστυχώς είναι άνθρωποι που δεν ξέρουν να συζητάνε με τα παιδιά τους και αντιδρούν υπερβολικά όταν εμφανίζεται κάποιο πρόβλημα. Και ένα ακόμα προβλημα είναι ότι ο πατέρας μου έχει κάποια προβλήματα υγείας και του ανεβαίνει εύκολα η πίεση. Για αυτό και αποφευγω να τσακωνόμαστε για να μην πάθει και τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι βέβαια να μου ελεγχούν τοσο πολύ τη ζωη με τηλεφωνα ανακρίσεις κλπ να μην θέλω να αντιδράσω για να αποφύγω εντάσεις και να νιώθω μόνιμα 4 χέρια να με πνίγουν στο λαιμό, και να παθαίνω κρίσεις πανικού μια στο τόσο.
Ελπίζω να μην σας κούρασα....

Γεια σου!!

Και εγω σπουδάζω πληροφορική και είμαι 26...ούτε εμένα μου αρέσει και ειδικά αυτό το χρόνο δεν μπορώ να ανοίξω βιβλίο αλλά οπως είπες απ την στιγμή που έχουμε αφιερώση τόσα χρόνια θα ήταν καλό να έχουμε ένα χαρτί... Οσο αναφορά τους γονείς σου είναι δύσκολο θέμα.Φαντάζομαι θα έχεις προσπαθήσει να τους μιλήσει λογικά αλλά δεν έβγαλές άκρη..Κατα την γνώμη μου έχεις 2 επιλογές. Η πρώτη να τα πεις όλα στους γονείς σου και να μείνεις μόνη σου. Αυτό βέβαια σημαίνει οτι θα αργήσεις ακόμα παραπάνω να πάρεις το πτυχίο αλλά τουλάχιστον θα βάδηζεις με τον δικό σου ρυθμό (και όσο και να μαλώσετε θα τα ξαναβρήτε γιατί είστε οικογένεια).Η δεύτερη επιλογή είναι να σφήξεις τα δόντια και να διαβασεις να τελειώνεις και όταν πάρεις το πτυχίο σου να φύγεις και να κάνεις αυτό που θέλεις...Είναι πολύ δύσκολο να διαβάζεις κατι που δεν σου πολύ αρέσει αλλά είναι εφικτό να τα περάσεις. Για να έχεις περάσει τα άλλα μαθήματα χωρίς ιδιαίτερο διάβασμα σημαίνει οτι είσαι έξυπνη κοπέλα και μπορείς να τα καταφέρεις.
Πιστεύω οτι το καλύτερο είναι να αφιερώσεις μια μέρα για τον εαυτό σου και να σκεφτείς πολύ σοβαρα και να πάρεις μια απόφαση (ακομα και αν μαλώσεις με τους δικούς σου) μόνο έτσι θα ηρεμήσεις. Οσο αναφορά το πρόβλημα με το πατέρα σου και γω θα φοβόμουν , απλά όταν είναι να κάνεις συζήτηση μαζί του και δεις οτι γίνετε εκτός ελεγχού προσπάθησε εσύ να ηρεμήσεις τα πράγματα ή τουλάχιστον να μην υψώνης την φωνή σου. Αυτά ελπίζω να βρείς λύση γιατί τα χρόνια περνάνε και δεν κάνουμε πράγματα που θέλουμε. Ποτέ μην ξεχνάς ότι , ό,τι και να χρωστάς στους γονείς σου , όσο και να τους άγαπας είναι η δικιά σου ζωή και πρέπει να την χειριστείς όπως θες εσύ. Αυτοι οι γονείς πάντα παιδια θα μας βλέπουν έμεις πρέπει να δουμε τους εαυτούς μας ως ενήλικες!!
Φιλιά!

Σε ευχαριστώ για την απάντηση σου.
Το θέμα είναι ότι εχω αποδείξει πολλές φορές ότι είμαι ενήλικη πια και δεν παίζω ούτε χάνω άσκοπα το χρόνο μου. ΣΥγκεκριμένα όταν συγκατοικούσα με το πρώην μου, δούλευα, έκανα τις δουλειές του σπιτιού, μαγείρευα και διάβαζα και ενώ είχαμε πολλά προβλήματα ήμουν δυνατή και δεν το έβαζα κάτω. Από τότε όμως που χωρίσαμε και ξαναγύρισα σπίτι μου δεν έχω δικό μου χώρο και νιώθω συνέχεια ασφυκτικά στο σπίτι. Άρχισαν οι έλεγχοι οι ανακρίσεις κλπ. Και ναι εχω δοκιμάσει να τους μιλήσω με το καλό αλλα δεν καταλαβαίνουν. Την περασμένη Παρασκευή έκανε μια πατάτα η μανα μου και χωρίς τσακωμούς τις είπα απλά οτι θα φύγω. Τρόμαξε αλλά δεν με πίστεψε. Είπε στην αδερφή μου οτι λέω βλακίες. ΑΛλά εγω δεν το αντέχω να δίνω συνέχεια λογαριασμό τι κάνω και που είμαι και να ακούω γκρίνια. Φαντάσου δηλαδή να ξέραν και για τα μαθήματα. Από την άλλη δεν θελω να σκοτωθούμε γιατί δεν θα τους ξαναμιλήσω. Μου έχουν σπάσει τα νεύρα που δεν με εμπιστέυονται για τπτ. Και πάντα ήμουν καλή μαθήτρια, σαν παιδί δεν είχα ποτε μπλεξίματα, κατάφερα πέρασα στο πανεπιστήμιο, δούλευα για να βγάζω τα έξοδα μου και τώρα υποτίθεται παίρνω και το πτυχίο μου. Τι στο διάολο θέλουν παραπάνω απο μένα? Για να μην μιλήσω για τα προσωπικά μου.... Όποτε βγαίνω με κάποιον τους λέω βγήκα με ένα φίλο και η κουβέντα που ακούω πρόσεχε μην είναι σαν τους άλλους και κοίτα τι "πάθαμε" με τον προηγούμενο και κοίτα να γνωρίσεις κανα παιδί να παντρευτείς. Ποτέ δεν με ρώτησαν είσαι ευτυχισμένη?... Και μου ξύνουν συνέχεια τις πληγές σχετικά με την προηγούμενη μου σχέση. Το συμπέρασμα είναι ότι με έχουν κουράσει σε σημείο να μην θέλω να τους βλέπω :-(((

Πω δύσκολα τα πράγματα. Μήπως θα βοηθούσε καθόλου αν τα εμπιστευόσουν σε κοντινό άτομο της οικογενείας σου?Μεγαλύτερο καλύτερα σε ηλικία για να μιλήση αυτός στους γονείς σου. Πολλές φορές όταν τα ακούμε απο ουδέτερα άτομα δίνουμε παραπάνω βασή. Απο αυτά που μου είπες , εσυ έχεις κάνει πολλές προσπάθειες απλά δεν το βλέπουν. Σκέψου αν υπάρχει κάποιος άλλος να τους ανοιξει τα μάτια...π.χ ο πατέρας μου ποτέ δεν ακούει την μάνα μου και μετά του λέει τα ίδια κάποιος άσχετος και τα λαμβάνει πιο σοβαρά υπόψη του...

Η αλήθεια είναι ότι τα αδέρφια της μανας μου τους έχουν πει ότι έχει έρθει η ώρα να φύγουμε από το σπίτι και να μας αφήσουν στην ησυχία μας. ΣΥγκεκριμένα ο αδερφός της μανας μου έχει πει: Δεν θα τους ρωτήσεις απλά θα το κάνεις. ΑΥτό μπροστά στο πατέρα μου. Εκείνος τσαντίστηκε και είπε έχει τη σχολή και το μεταπτυχιακό. Μια φορα που είμασταν οι δυο μας με το πατέρα μου του είπα οτι πρέπει να φύγουμε από το σπίτι να ηρεμήσουν και αυτοί απο τις εντάσεις και τους καυγαδες. Η απαντηση του ήταν οτι δεν εχουμε να παμε πουθενα και γιατι να φυγουμε δεν μας κανουν τπτ κακο και οτι θέλουμε το έχουμε. ΠΙστευουν οτι θα μας χάσουν αν φύγουμε. Ενω το παιχνίδι το έχουν χάσει εδω και καιρό με την συμπεριφορά τους. Εδω και 10 χρόνια μπορεί να έχω προβλήματα να με ρωτάνε αλλα εγω να μην γουστάρω να τους πω τπτ. Και τσαντιζονται και τσακωνομαστε. Και να τους έλεγα πάλι τσακωνομαστε.Οπως προανέφερα δεν εχουν μάθει να συζητάνε....

Κλασσική ελληνίκή οικογένεια!!!!!!!!!!!!!1
Λοιπόν κάτσε και σκέψου τι θα κάνεις να φτιάξεις το επαγγελματικό σου να είσαι ανεξάρτητη και να μπορείς να σου προσφέρεις πράγματα και κάνε όνειρα για το πως θα είναι το νέο σου σπίτι.
Συνήθως αυτή η συμεριφορά απο τους γονείς δε κόβετε ποτέ. Για να μην κάνεις καμία χαζομάρα προκειμένου να μπορέσεις να φύγεις απο εκεί μέσα, βάλτα κάτω και σκέψου πως θα οργανώσεις την ζωή σου και το μέλλον σου, το οποίο το έχεις παραμελήσει πολύ απο οτι κατάλαβα και δεν κάνεις τίποτα με αυτό.
Πιο πολύ σου κόστισε που ξαναγύρισες εκεί μέσα παρά το οτι χώρισες, αν το ψάξεις αυτό θα βρεις μέσα σου.
Κοίτα λοιπόν τι θα κάνεις ... και οτι έχασες τόσα χρόνια μην το υπολογίζεις χάνοντας και αυτά που θα παιρνούν με το καιρό κάνοντας και ζώντας μια ζωή που δεν θα σε ικανοποιεί.
Κάνε πράγματα και σπούδασε κάτι που θα σου αρέσει και θα το βρεις μπροστά σου, ναχεις να ζήσεις, αν δεν το πετύχεις αυτό δεν θα κάνεις τίποτα.
Η υπερπροστασία είναι θέμα, το έχω νοιώσει το έχω πάθει το έχω ζήσει ουουουου δε μπορείς να φανταστείς πόσο, αλλά αυτό δεν θα αλλάξει γιαυτό μην αναλώνεσε στο να τους κάνεις να καταλάβουν και να τους αλλάξεις, δε γίνονται θαύματα.

na miliseis anoixta me tous goneis sou

Εννοειται οτι μου κόστισε μαζι με τον χωρισμο οτι ξαναγυρισα στο σπίτι μου. Και ναι οκ μπορω να μιλησω ανοιχτα με τους δικους μου και να τους πω οτι τους κοροιδευα τοσο καιρο για τη σχολη και οτι επισης τους αγαπαω αλλα δεν τους αντεχω αλλο... Αυτοι μπορουν να αντεξουν τοση ειλικρίνεια? Εχω καταλαβει οτι μερικές φορές τουλαχιστον με τους γονείς είναι προτιμότερο ένα ψέμα που μπορεί να σώσει μια κατάσταση παρά μια σκληρή αλήθεια που μπορεί να ραγίσει καρδιές. Οπως οταν πρωτοάρχισα να βγαίνω με αγόρια. Δεν ήθελα να τους λέω ψέματα οταν εβγαινα με κάποιον αλλα και αυτοί δεν ήθελαν να ακούν ότι είχα αγόρι. ΈΛεγα ψέμματα ότι ήμουν σε μια φίλη μου και εκείνοι το γνώριζαν ότι έλεγα ψέματα....

Ποστεύεις οτι θα μπορέσεις να ξεκολήσεις απο άυτό το περιβάλλον;

Τι εννοείς? Αν θα μπορέσω να επιβιώσω μόνη μου? Η αν θα μπορέσω να είμαι μακρυά τους?