help-net.gr

είμαι μια κοπέλα 20 χρονών κ έχω σχέση περίπου 4 χρόνια με ένα παιδί συνομήλικό μου, από καλή οικογένεια, με αρχές κλπ κλπ. Εγώ είμαι φοιτήτρια, εκείνος έχει τελειώσει καποια τεχνική σχολή. Η μητέρα μου φαινόταν να τον συμπαθεί, μέχρι που άρχισαν κάποια προβλήματα στη σχέση μου, κάτι απόλυτα λογικό αφού είμαστε από τα 16 μας μαζί και ακομα δεν έχουμε διαμορφωθεί ως χαρακτήρες. Η μητέρα μου είχε πάντα την αρχή ότι πρέπει να είμαστε φίλες και να της λέω τα πάντα. Έτσι κ έκανα (πρώτο λάθος). Είμαι άτομο που γενικά μοιράζομαι όσα μου συμβαίνουν και ποιος είναι καταλληλότερος να σε ακούσει απο την ίδια σου τη μάνα. Έτσι, ό,τι προβλημα είχα, της το έλεγα. Εκείνη συχνά-πυκνά μιλούσε με άσχημο τρόπο για τον φίλο μου με αποτέλεσμα να με προκαλεί με τη συμπεριφορά της και να τσακωνόμαστε άσχημα και επηρεασμένη απο όσα μου έλεγε για τον φίλο μου (που μέσα στα νεύρα μου είχαν κάποια δόση αλήθειας) τσακωνόμουν και μαζί του. Αφού τσακωνόμασταν του εξηγούσα τι είχε προηγηθεί (δεύτερο λάθος) και σταδιακά κατέληξε στο συμπέρασμα οτι η μαμά μου δεν τον συμπαθεί... (Πρέπει να σημειωθεί, αν και εν προκειμένω ειναι άσχετο, ότι η μητερα μου στα 16 δεν μου επέτρεπε να μένω μέχρι αργά εξω και είναι κατι για το οποίο τσακωνόμασταν συνεχεια. Έβγαινα ΜΟΝΟ κάθε Σάββατο και έπρεπε να ειμαι σπίτι πριν τις 11. αν πηγαινε 11 γινόταν πανικός στο σπίτι. Επειδή ήμουν αντίθετη σε αυτό το ωράριο (ήθελα να γυρίζω σπιτι έστω στις 11, 11.30 αλλά χωρις φωνες, γιατί, όπως ειναι λογικο, οι φωνές μου χαλούσαν τη διαθεση και ενώ ειχα περασει τοοοοοοοοοοοοοοοοσο ωραία..καταλαβαίνετε), η μητέρα μου κατηγορούσε τον φίλο μου οτι εκείνος με επηρεαζει στο να μένω πιο αργά έξω και οτι δεν ειμαι το παιδι που ήμουν παλια (λογικο, αλλάζει ο ανθρωπος) και αλλα τετοια. τελοσπάντων στα 16 και στα 17 ηταν ο βασικος λόγος που τσακωνόμασταν κ παντα εφταιγε ο φιλος μου). όπως είπα παραπάνω, ο φίλος μου κατέληξε στο οτι δεν τον συμπαθει, και ετσι η σχεση τους ειναι τυπικη...ή μάλλον πιο τυπική απο τυπική. Προσπάθησα να τους προσεγγίσω, τίποτα. Ο φίλος μου προσπαθησε να την πλησιασει, εκείνη παρέμεινε τυπικη (μπροστα του εντωμεταξυ όλα καλα κ όλα ωραία κ πισω απο την πλατη του μην τολμησει να κάνει ένα λαθος στη σχεση μας, αρχιζει κ τον βρίζει). Για να μην πολυλογώ, 4 χρονια μετα τα προβήματα συνεχίζονται, η σχεση τους ειναι τυπικη, και οι 2 πλευρες μου κανουν παραπονα κ εγω νιώθω τετοια πιεση που δεν μπορω να την περιγραψω. Η μανα μου μού είπε ορθά κοφτά οτι αν συνεχισω μαζί του θα καταστραφω και οτι θα είμαι δυστυχισμένη. Εκείνος μού λέει πως πρεπει να ανεξαρτητοποιηθώ απο τη μανα μου κ πως αν δεν ωριμάσω δεν μπορουμε να έχουμε μια σοβαρη σχεση μαζι. ΚΑΙ ΟΙ 2 μού λένε οτι είμαι ένα αβουλο πλασμα: η μεν μητέρα μου λεει οτι ο φιλος μου με κανει ο,τι θελει (κοινως με λεει και θυμα) και ο φιλος μου οτι η μανα μου προσπαθει να με κανει ο,τι θελει (ειρωνεια, συμφωνουν και οι 2 σε κατι..). Αυτη την κατάσταση δεν την αντέχω. Νιώθω οτι κανείς τους δεν καταλαβαίνει τη θέση μου. Εχω κατσει κ εχω συζητησει με τη μητερα μου, που σε γενικες γραμμες ειναι συζητησιμη, δεν φτανουμε σε καποιο συμπερασμα εκτος του να χωρισω (διοτι θα ζουμε με 3 κ 60 και δεν ειναι ζωη αυτη και η αγαπη δεν τρωγεται, γιατι θελει να ειμαι βασιλισσα και οχι δουλα κλπ κλπ ΑΛΛΑ κατα ενα περιεργο τροπο εξακολουθει να θεωρει οτι ειναι καλο παιδι) και ο φιλος μου, που βέπει τη σχεση μας σοβαρα, μου λεει οτι δεν μπορει να μου φερεται ετσι η μανα μου, οτι στενοχωριεται και οτι εκνευριζεται και που με κανει ετσι και που λεει πραγματα για εκεινον χωρις να σκεφτεται. Πραγματικά, ζηλεύω όοοοοολες εκείνες τις κοπέλες που η σχέση μεταξύ των γονιών τους και των φιλων τους ειναι η ιδανική. Αναρωτιεμαι γιατι δεν την εχω και εγω (αν και πιστευω οτι μεσα στο μηνυμα, αν και καπως ασυναρτητο γιατι οι σκεψεις μου και ολα οσα θελω να πω ειναι παααααααααααααααααρα πολλα βρισκονται οι απαντησεις), τι πρεπει να κανω για να εχω και μια ησυχη σχεση και μια μαμα που να ξερει μεχρι πού φτάνουν τα όριά της και μέχρι πού μπορεί να ανακατευτεί...

καλησπερα!

τα πραγματα εχουνε την σημασια που τους δινουμε εμεις! κ απο οτι βλεπω δινεις πολυ εκει που δεν πρεπει! Ειπες πως εισαι φοιτητρια, συνεπως μορφωμενο ατομο... οποτε γνωριζεις ποτ αρχιζουν και που τελειωνουν τα δικαιωματα σου!!! ειναι δικαιωμα σου να αποφασιζεις ποιον θα εχεις στην ζωη σου και γιατι. Ειναι υποχρεωση σου να σεβεσαι την μητερα σου... αλλα αλλη μια σου υποχρεωση ειναι να θετεις τα ορια... οχι μονο στην μητερα σου για την προσωπικη σου ελευθερια αλλα και στο αγορι σου γιατι απο σεβασμο και μονο δεν πρεπει να στην κατηγορει (ελπιζω να μην το κανει).

πρακτικα πιστευω μια λυση ειναι να μιλησεις αρχικα ανοιχτα με την μητερα σου. Δηλωνοντας της πως ξερεις πολυ καλυτερα εσυ τις επιλογες σου απο κανεναν αλλον και οτι αν θελει να εισαι ευτυχησμενη να μην επαναλαβει τις συμβουλες της, ειδικα οταν αυτες δεν αλλαζουν. εξηγησε της πως καταλαβαινεις το ενδιαφερον της, το αγχος της και προφανως την αγαπη της αλλα η πραγματικη αγαπη περιλαμβανει και εμπιστοσυνη. στο κατω κατω επειδη ολο αυτο ειναι ψυχοφθορο... προσπαθησε να μην της δινεις τοσο το δικαιωμα να κρινει την ζωη σου. εχες ενηλικιωθει θεωρητικα.. ειναι καιρος να το πραξη.

προσπαθησε να ευχαριστηθεις ουσιαστικα αυτο που εχεις με το αγορι σου... και καντο οσο γινεται πιο αληθινο. να το χαιρεσαι και να το εκτιμας καθε μερα, γιατι ειναι κατι σπανιο και οχι δεδομενο.

η ζωη ειναι δικη σου και αποφασιζεις εσυ τι θα την κανεις. οι γονεις δινουν τα φτερα στα παιδια τους, οχι ομως και στην ψυχη τους.. εχουν τα φτερα και εκεινα ομως πρεπει να αποφασισουν πως και προς τα που θα πεταξουν. αλλιως δεν εχει ενδιαφερον. πιστεψε στον εαυτο σου και κανε πραξη τις επιλογες και τα ονειρα σου. αυτο δεν θα σημαινει οτι δεν αγαπας την μητερα σου ή οτι δεν την σεβεσαι. αλλα οτι πανω απο ολα αγαπας και σεβεσαι τον ιδιο σου τον εαυτο!

θεωρω οτι 1) δε πρεπει να ξαναμεταφερεις τι λεει η μανα σου για το φιλο σου και το αντιθετο
2) πρεπει λιγο να "απογαλακτιστεις" απο την μητρικη εξουσια, αυτο εσυ πρεπει να το επιδιωξεις γιατι οι γονεις και 30 χρωνων να παμε αν εχουν την ταση να ειναι υπερπροστατευτικοι παντοτε θα προσπαθουν να εξουσιαζουν τη ζωη μας.
3) σιγουρα ειναι η πιο εμπιστη φιλη που θα μπορουσες να εχεις η μητερα σου, αυτο ομως δε σημαινει οτι ειναι και η καλυτερη φιλη σου ουτε και η καταλληλοτερη.Σου προτεινω να μη λες τα παντα, να λες επιλεκτικα οσα εσυ κρινεις και οταν εσυ κρινεις.
4) βηματα προς ανεξαρτητοποιηση: θα το πετυχεις μεσω της οικονομικης ανεξαρτησιας. (Ισως καποια στιγμη αργοτερα μεσω της αλλαγης σπιτιου , πχ συγκατοικηση με το αγορι σου αν και εφ οσον εισαι σιγουρη οτι ταιριαζετε. Επισης αυτο θα σου κανει καλο εφ οσον παει η σχεση σοβαρα για να βεβαιωθειτε και οι δυο οτι ειστε πραγματικα ο ενας για τον αλλο)
Σου ευχομαι οτι καλυτερο μελλοντικα. καλη τυχη

Γεια σου κ από μένα,

από όσα διάβασα καταλαβαίνω οτι η μαμά σου ναι μεν θεωρεί οτι είναι καλό παιδί ο φίλος σου αλλά όχι για σένα...εσύ σπουδάζεις κ έχεις μέλλον μπορείς κατά την γνώμης της να διεκδικήσεις κάτι καλύτερο σε μορφωτικό κ οικονομικό επίπεδο κ όχι ενα απλο παιδί τεχνικής σχολής..τα αισθήματα σου δεν αρκούν γι αυτήν γιατί πολύ απλά "η αγάπη δε τρώγεται" κ εσύ είσαι μικρή δε ξέρεις τίποτα απο τις δυσκολίες της ζωής(αυτή η κασέτα παιζει χρόνια). Απο κει λοιπόν θεωρώ οτι ξεκινάνε όλα..
επειδή είσαι μικρή ακόμα κ δεν είσαι ανεξάρτητη μπορείς να την καθησυχάσεις οτι έχετε μια όμορφη σχέση αλλά δεν ξέρετε αν θα καταλήξει κ σε γάμο είσαι μόνο 20 χρονών(ασχετα αν εσύ μπορεί να σκέφτεσαι τον εαυτό σου νυφούλα). Οπως είπε κ η φίλη μας παραπάνω μην της λες τα πάντα κ της δίνεις αφορμή για σχόλια κ δικαίωμα κατά συνέπεια να επεμβαίνει στη ζωή σου..δε χρειάζεται να λες τα πάντα κράτα κ κάτι για σένα. Και να λεει κ κάτι μην αφήνεις να σε επηρεάζουν ή διέκοψε τη συζήτηση άμα σε χαλάει.

Οσο για το αγόρι σου μη του ξανα αναφέρεις τι είπε η μαμα σου, τι έκανε η μαμά σου . Ετσι του δίνεις το δικαίωμα να μιλάει κ αυτός κ να λεει δε ξέρω κ εγώ τι οταν ακούει να λενε τόσα για εκείνον.
Όταν θα είσαι με το αγόρι σου θα περνάτε όμορφα κ δεν θα αφήνεις τους αλλους είτε μάνα είναι, είτε πατερας είτε φίλος να επηρεάζουν τη σχέση σας. αμα εσύ είσαι γεμάτη, ευτυχισμένη και περνάς όμορφα ποιος ο λόγος να μεταφέρεις πράγματα που σας φορτίζουν κ σας χαλάνε..(εκτός αν πιστεύεις οτι σε όσα λεει η μαμά υπάρχει μια δόση αλήθειας αλλά εσύ τον αγαπάς κ τι να κάνεις..εκεί θα πρέπει να σκεφτείς τι θες.)

φιλικα,
Βένια!

Lullaby καλώς όρισες! Συμφωνώ κι εγώ με τα κορίτσια και δεν έχω κάτι να προσθέσω στις συμβουλές τους.
Το μόνο που θα ήθελα να σου πω είναι ότι διαφωνώ με την τάση που θέλει τους γονείς φίλους με τα παιδιά, με τη στενή λογική του όρου.
Πιστεύω ότι είναι ένα τέχνασμα των γονιών για να μπορούν να ελέγχουν πλήρως τα παιδιά τους.
Εκ των πραγμάτων γονείς και παιδιά δε μπορούν να τα λένε ΟΛΑ, τους χωρίζουν χρόνια, εμπειρίες, νοοτροπία, βαθμός ωριμότητας κλπ.
Μπορούν όμως να δημιουργήσουν μια ζεστή σχέση "φιλική" όπου τα παιδιά να νιώθουν ελεύθερα να μιλήσουν για τους προβληματισμούς τους με απώτερο στόχο οι γονείς με την εμπειρία τους να τα καθοδηγούν σωστά εκεί που μόνα τους θα έπεφταν σε λάθη. Νομίζω ότι αυτό το έχεις με τη μαμά σου. Κράτα λοιπόν τις πολλές λεπτομέριες για σένα και όταν δημιουργηθεί κάποιο θέμα με το αγόρι σου, κάτι που δυσκολεύεσαι να διαχειρηστείς, τότε ζήτα τη βοήθειά της.
Είναι επίσης αλήθεια ότι είστε πολύ νέοι ώστε να σκέφτεστε από τώρα γάμους και οικογένειες. Ζήστε τη σχέση σας όμορφα και χαρούμενα όπως αναλογεί και στην ηλικια σας!
Επίσης κάτι φαινομενικά άσχετο, αν θες απαντάς, ο μπαμπάς σου μένει μαζί σας; Τι σχέση έχετε και τι στάση κρατά απέναντί σας; Ρωτάω γιατί δεν κάνεις κάποια αναφορά σε εκείνον.

θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλες για τις απαντησεις σας στο θέμα μου. Η αληθεια ειναι δεν ειναι καθολου ευκολη η ζωη μου. Ναι, οι γονεις μου μού εχουν προσφερει πολλα, ναι, με αγαπουν, αλλα δεν μπορω αλλο πνιγομαι. Με αξονα τη σχεση μου ξεκινουν παρα παρα πααααααρα πολλα προβληματα. Η μητερα μου θεωρει οτι το αγορι μου με επηρεαζει αρνητικα επειδη εδω και 4 περιπου χρονια προσπαθω να ανεξαρτητοποιηθω και να κανω ο,τι κανουν ολα τα ατομα της ηλικιας μου που εχουν σχεση. Συνεχως μου λεει οτι ειμαι το σκυλακι του και οτι δεν εχω προσωπικοτητα. Συνεχως θα μου σπαει τα νευρα και θα μου ανεβαζει την πιεση. Θα σας πω ενα παραδειγμα. Αρκετες φορες εμενα στο σπιτι του φιλου μου το βραδυ (ειμαστε συνομηλικοι, μενει μονος του, τον ξερει, ειμαστε κοντα 4 χρονια μαζι). Παντα πριν το κανω ζητουσα αδεια, πραγμα που με ενοχλουσε και με ενοχλει αφανταστα. Δεν ξερω τι μπορει να σκεφτεστε, ισως οτι ειμαι μικρη και οτι δεν πρεπει να μενω στο σπιτι του φιλου μου και οτι απορειτε πως ειναι δυνατον να μου επιτρεπει η μανα μου κ ο πατερας μου να μενω εκει. Γι αυτο μια απαντηση εχω να δωσω μονο: ζουμε στο 2010, οχι στο 1950, δεν φερομαι αναξιοπρεπως καθως εχω μεγαλωσει με αρχες και δεν καταλαβαινω που ειναι η ντροπη σε 2 ερωτευμενα παιδια να μενουν αραια κ που ενα βραδυ μαζι (συνηθως μετα απο νυχτερινη εξοδο, πιο σπανια ετσι στο "ακυρο"). Τελοσπαντων, με τα πολλα και αφου με κανει πασα στον πατερα μου με την ελπιδα να μην με αφησει να κοιμηθω εκτος σπιτιου, πηγαινα και εμενα εκει το βραδυ. Για τις επομενες μερες τα μουτρα ηταν ΠΑΝΤΑ μεχρι το πατωμα, μου μιλουσε κοφτα και πολλες φορες με προσβλητικο τροπο. Την τελευταια φορα που εμεινα εκτος σπιτιου, πραγμα που εγινε επειδη ο φιλος μου που ειναι φανταρος πηρε αδεια για να μεινουμε μαζι ενα βραδυ, εγινε ο κακος χαμος, δεν μου μιλουσε την επομενη μερα και μου ειπε αυτολεξει οτι την επομενη φορα που θα αποφασισω να μεινω σπιτι του, να το σκεφτω πολυ καλα και να αφησω τα κλειδια σπιτι (δηλ. να φυγω απο το σπιτι). Μου ειπε επισης οτι δεν επρεπε να μου επιτρεψει (!) να παω διακοπες μαζι του (ημουν ενηλικη τοτε!!!) γιατι ετσι παρεξηγησα καποια πραγματα. Παιζει με την υπομονη μου. Δεν αντεχω αλλο. Σημερα τσακωθηκαμε για τελειως ασχετο λογο, μου μιλησε ασχημα και αυταρχικα και ποτε μα ποτε δεν με αφηνει, ή μαλλον δεν μου επιτρεπει, να την βαλω στη θεση της, οσο μου επιτρεπει η θεση μου και παντα με ωραιο τροπο. Τα νευρα μου ειναι σπασμενα. Ο πατερας μου ειναι ηπιων τονων, δεν με υπερασπιζεται ποτε μπροστα της, παντα με εμενα θα τα βαλει, και οταν θα ειμαστε οι 2 μας και συζητησουμε κατι γινεται αλλα δεν διαρκει το αποτελεσμα δυστυχως. Η μανα μου ειναι δυναμικη, προσπαθω να τα ''βαλω'' μαζι της και δεν μπορω. Μου παταει τη φωνη και εγω πρεπει να μαζευομαι. Εκνευριζομαι με τον εαυτο μου πανω απ ολα που εχω γινει ετσι. Δεν αντεχω αλλο αυτη την κατασταση. Δεν ξερω τι να κανω για να ζησω τη ζωη μου οπως ΕΓΩ θελω με τους δικους μου κανονες. Μου λεει οτι οσο ζω κατω απο τη στεγη της κουμαντο κανει εκεινη και οτι οταν βγαλω τα δικα μου λεφτα και πιασω δουλεια τοτε θα ανεξαρτητοποιηθω και θα μπορω και εγω να βαλω κανονες, δηλ. σε 2 χρονια που θα τελειωσω τη σχολη. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ!!! καθε μερα θα ειμαι μες τα νευρα, θα κλαιω, θα νιωθω οτι κανεις δεν με καταλαβαινει. Ααα, εχει κ ενα προβλημα υγειας που εκδηλωθηκε προσφατα, κατι με τα χερια της, τής εχει πει ο γιατρος να μην συγχιζεται γιατι τοτε εκδηλωνεται και ΚΑΘΕ φορα που θα μεινω στονφιλο μου, ΚΑΘΕ φορα θα το εχει την επομενη μερα, εννοώντας εμμεσως οτι εγω φταιω (οταν της το ειπα αυτο με παραπονο, μου ειπε οτι δεν θα επρεπε να σκεφτομαι ετσι και οτι την αδικω). εχω βαρεθει να ακουω ατακες του στυλ "δεν εχω κορη'', ''απετυχα ως μανα'', ''εισαι απονη'', ''βαζεις τον γκομενο πανω απο τους γονεις σου κ εμας μας γραφεις στα... παλια σου τα παπουτσια (προφανως λεει κτ πιο βαρυ αλλα δεν μπορω να το γραψω)'', ''και δεν σ'αγαπαει'', ''εισαι αναισθητη'', ''σηκωθηκαν τα ποδια να χτυπησουν το κεφαλι'' κ.α. Εγω δεν θελω να βλεπω τον εαυτο μου ως ''ποδια''...ειμαι 20 χρονων!!! Φτανει πια!!! ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ!!! ΤΗΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ!!! μου λεει οτι εκεινη δεν την καταλαβαινει κανεις, παρολα αυτα εγω προσπαθω... προσπαθω να καταλαβω γιατι ειναι ετσι, της εχω εξηγησει ποσες φορες οτι εφοσον με εχει μεγαλωσει με εναν συγκεκριμενο τροπο δεν προκειται να χαλασω στην πορεια...εκεινη τιποτα, δεν καταλαβαινει... Δεν ξερω τι να κανω πραγματικα...τα νευρα μου... Πειτε κατι, βοηθηστε με...το εχω αναγκη... Τα νευρα μου δεν ειναι καλα... (Δεν ειμαι τρελη, εννοω ειναι σπασμενα)

Καλό μου κοριτσάκι,

δεν χρειάζεται να απολογείσαι επειδη θέλεις να μένεις κάποια βράδια στο φίλο σου...είναι απόλυτα φυσιολογικό κ μάλιστα ύστερα απο 4 χρόνια κ ενώ είσαι 20 χρονών..αν σπούδαζες σε άλλη πόλη θα μένετε κάθε βράδυ μαζί γιατί θα είχατε το χώρο σας κ την άνεση σας και φυσικά αυτό δεν είναι ανήθικο καθώς δεν κοιμάσαι με τον πρώτο τυχόντα..οι γονείς όμως στην ιδέα οτι το παιδί τους μένει με κάποιον και φάνταζονται τι μπορεί να κάνει κάτι κλωτσάει μέσα τους αλλά όπως κ να χει δεν είναι τρόπος αντιμετώπισης αυτός...με το να σου πάνε κόντρα δε βγαίνει τίποτα...όπως κ το γεγονός οτι σου παρέχουν 5 πράγματα κ σε θεωρούν ιδιοκτησία τους(οι περισσοτεροι το κάνουν) γιατί νιώθουν οτι εξαρτάσαι από αυτούς κ δύσκολα μπορεις να σηκώσεις κεφάλι..δε ξέρω πως να σε βοηθήσω αφού έχεις κάνει τόσες κ τόσες συζητήσεις και δεν είχαν αποτέλεσμα..το μόνο που μπορώ να σκεφτώ για την ώρα προσπάθησε να μην τους δίνεις τροφή για να μαλώνετε...δηλαδή αν μπορείς να είσαι τη μέρα με το αγόρι σου κ τη νύχτα να κοιμάσαι σπίτι σου για να τους κλείσεις το στόμα κάντο...ή να αργείς μεν αλλά να επιστρέφεις σπίτι..ξέρω νιώθεις οτι καταπιέζεσαι αλλά από το να τρελαθείς είναι καλύτερα..προσπάθησε να μην σε επηρεάζει αστην να λεει κ πήγαινε στο δωμάτιο σου..όσο απαντάς τόσο θα συνεχίζει..έτσι με μικρά τεχνάσματα να αποφεύγεις τις πολλές συγκρούσεις...και που θα πάει θα βγάλεις κ τα δικά σου χρήματα και θα είσαι πραγματικά ανεξάρτητη...μιλάμε για την δική σου ζωή κ έχεις δικαίωμα να την ζήσεις οπως θέλεις..οπου θέλεις..κ με οποιον θέλεις..με τα σωστά κ τα λάθη αρκεί να είναι δικά σου!!

καλή δύναμη,
φιλικά
Βένια!!

Καλημέρα Lullaby!

Διαπιστώνω τελικά ότι με τη μητέρα σου δεν έχετε την ιδανική σχέση όπου μπορείτε να συζητάτε ήρεμα κι όμορφα, και δεν αρκεί να πάψεις να της λες λεπτομέριες για την προσωπική σου ζωή.
Νομίζω ότι η αιτία των καυγάδων είναι ότι η μαμά σου ζορίζεται κι έχει ζοριστεί πάρα πολύ αυτά τα 4 χρόνια που έχεις σχέση.
Εξ'ου και το ψυχοσωματικό με τα χέρια....
Η μητέρα σου τα έχει μπλέξει πολύ με τον εαυτό της, δεν έχει ήρεμη τη συνείδησή της γιατί άλλα πιστεύει κι άλλα πράττει.
Σου έχει δώσει μια ψεύτικη εικόνα για το τι άνθρωπος είναι και σε τι πιστεύει, σε μια προσπάθειά της ίσως να γεφυρώσει το χάσμα ανάμεσα στις 2 γενιές, τη δική της και τη δική σου, και πιστεύοντας ότι έτσι θα μπορεί να σε προστατεύει με διακριτικό τρόπο.
Δεν της πέτυχε όμως η συνταγή κι ήταν αναμενόμενο.

Με λίγα λόγια, η μητέρα σου δεν είναι ανοιχτόμυαλη όπως θέλει να σου δείχνει.
Δεν ήθελε να έχεις σχέση στα 16 σου, παρόλο που είναι αποδεκτό κοινωνικά δυο έφηβοι να έχουν σχέση και δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό.
Η μαμά σου το ήξερε αυτό και προσπάθησε να "αλλάξει" για σένα, για να έχετε προφανώς μια πιο ομαλή σχέση.
Ήξερε πως αν σου είχε απαγορεύσει να έχεις αγόρι εσύ θα τα είχες μαζί του κρυφά και τότε θα ήταν χειρότερα γιατί εκείνη δε θα ήξερε που πατάει και πού βρίσκεται.
Πιστεύει ότι ελέγχοντάς σε θα σε προστατεύεσει από στραβοπατήματα και κακοτοπιές, ενώ το ιδανικό (και το γνωρίζει αλλά δεν αντέχει να το εφαρμόσει) είναι ότι μέσα από τις συζητήσεις σας θα έπρεπε να σε συμβουλεύει αλλά να σου αφήνει ελευθερία στη λήψη αποφάσεων (κι όχι να προσπαθεί να επιβάλλει τις υποτιθέμενες συμβουλές της με σκοπό να ελέγξει τη ζωή σου).
Δε θέλει να τριγυρίζεις μαζί του, δε θέλει να ξενυχτάτε μαζί έξω, τρελένεται στην ιδέα ότι κάνετε έρωτα γιατί οι αρχές της δεν τα επιτρέπουν όλα αυτά!
Μην ξεγελιέσαι, μπορεί στην ηλικία σου να έκανε τα ίδια και χειρότερα, αλλά οι περισσότεροι γονείς παθαίνουν αμνησία όταν τα παιδιά τους μεγαλώνουν...δεν ξέρω ακόμα να σου πω το γιατί, αλλά ελπίζω να μην την πάθω κι εγώ!!!
Δεν της φταίει λοιπόν το παιδί προσωπικά, όποιος κι αν ήταν αυτά θα έκανε.

Είστε μητέρα-κόρη αλλά όχι φίλες, όχι με τον τρόπο που είσαι με μια συνομίληκή σου.
Έχει μια εικόνα για το πώς θα ήθελε να σε δει στη ζωή σου και αυτή προσπαθεί να σου επιβάλλει γιατί αυτό πιστεύει ότι είναι το καλό για σένα.
Προφανώς δε σου έχει ιδιαίτερη εμπιστοσύνη, άσε τι λέει.
Δε στα λέω όλα αυτά για να έρθεις σε μεγαλύτερη σύγκρουση μαζί της, αλλά για να καταλάβεις πώς μπορεί να σκέφτεται στην πραγματικότητα και ποιό σκοπό έχουν οι πράξεις της.

Εσύ από την πλευρά σου μπορείς, όπως σου ξαναείπαμε, να "κόψεις" σιγά σιγά μαζί της, δηλαδή να μην της τα λες όλα και κυρίως να μην συζητάς μαζί της πια για τα προβλήματα της σχέσης σου.
Σε αυτά βρίσκει πάτημα για να σε ελέγχει και να σου επιβάλλεται.

Έπειτα, πρέπει να βάλεις κι εσύ λίγο νερό στο κρασί σου και στις απαιτήσεις σου.
Προσπάθησε να μην την συγχίζεις, άλλωστε αν κατάλαβα καλά ο φίλος σου είναι φαντάρος τώρα, δε μπορείτε να συναντιέστε συχνά.
Όταν απολυθεί με το καλό, θα μιλήσετε και θα του ζητήσεις να κάνει λίγη υπομονή μέχρι να πάρεις κι εσύ το πτυχίο σου.
Δε χάθηκε ο κόσμος αν δεν κοιμάστε μαζί τις νύχτες.
Μπορείτε να κάνετε μικρές αλλαγές στα σχέδιά σας και να είστε μια χαρά μεταξύ σας.
Δε θα χαλάσει από τέτοια πράγματα η αγάπη κούκλα μου, αυτή είναι μια θυσία μικρή, μπορείτε να την κάνετε για να είσαι κι εσύ πιο ήρεμη μες στο σπίτι σου.
Όταν με το καλό τελειώσεις μπορείς να βρεις μια δουλειά, να είσαι πλήρως ανεξάρτητη και να μείνετε μαζί και να κοιμάστε κάθε βράδυ μαζί.

Μου φαίνεσαι λογικό κορίτσι. Αφού συνειδητοποιήσεις πώς σκέφτεται πραγματικά η μαμά σου (και όχι πώς δείχνει ότι σκέφτεται) βάλτα κάτω και δες τι μπορείς να κάνεις από την πλευρά σου.
Σε ενδιαφέρει να ηρεμήσεις, όχι να "κερδίσεις" εσύ ή εκείνη.
Αν παίξεις διπλωματικά θα νομίζει εκείνη ότι παίρνει τον έλεγχο αλλά στην ουσία θα τον έχεις εσύ.
Και θα είστε όλοι λίγο πιο ήρεμοι.
Απόλυτη ηρεμία δε θα βρεις μαζί της, αυτός ο τύπος χαρακτήρα πάντα θα ψάχνει μια αφορμή για να γκρινιάζει.
Οπλίσου με υπομονή και κουράγιο και πάρε τα πράγματα στα χέρια σου.