help-net.gr

Είμαι 23 χρονών και πρόσφατα μάλωσα με την καλύτερη μου φίλη, έναν άνθρωπο αληθινό-διαμάντι! Είμαστε και οι δύο δασκάλες και έπειτα από 4 χρόνια στενής παρέας, έπρεπε οι δρόμοι μας να χωρίσουν λόγω της πρόσληψης μας. Ανήκουμε και οι δύο σε μια μεγάλη παρέα περίπου 7 ατόμων. Εγώ έχω δεθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό με αυτά τα άτομα και εδικά με εκείνη, τη Μ?, την οποία και αγαπώ παραπάνω απ' τη ζωή μου! Είναι ένας πολύ ζωντανός άνθρωπος, γεμάτος κέφι για ζωή και διάθεση να προσφέρει στους γύρω του. Πρόσφατα, λοιπόν, και εξαιτίας της μεγάλης απόστασης που μας χωρίζει, αποφάσισα να πάω να την βρω στο μέρος της. Εκείνη την περίοδο είχε εξετάσεις (έχει γραφτεί και στη Νομική), αλλά έπρεπε να παραστεί σε μια βάφτιση στην Αθήνα. Μου είχε πει ότι θα γύριζε νωρίς για να δώσει το μάθημα, αλλά αυτό εξαρτιόταν απ' τη θεία της και αν θα της έβρισκε έγκαιρα αεροπορικό εισιτήριο. Τελικά δεν της βρήκε και ενώ εγώ είχα πάει απ' την Κυριακή εκεί, εκείνη θα ερχόταν Πέμπτη βράδυ και δεν μπορούσα να περιμένω μόνη μου σε ένα ξένο τόπο και να πληρώνω τζάμπα λεφτά. εκείνη τη μέρα επισκέφτηκα το σπίτι της για να της αφήσω κάποια δώρα και έκανα το λάθος να μιλήσω για πολύ ώρα με τη μητέρα της. Η μητέρα της μου έλεγε ότι την καταπιέζω και δεν την αφήνω ελεύθερη και ότι καλύτερα θα ήταν να το σταματήσω όλο αυτό. Και όλο αυτό τον καιρό, την ρωτούσα ποιες επιλογές έβαλε στην αίτησή της για την πρόσληψη και εκείνη δε μου απαντούσε για να μην την ακολουθήσω την επόμενη χρονιά. Τότε, καθώς μιλούσα με τη μητέρα της, είδα στο τραπέζι της τραπεζαρίας κάποια χαρτιά με περιοχές, τα περιεργάστηκα λίγο, το ίδιο έκανε και η μητέρα της, μπας και βρούμε τι δήλωσε. Υποψιάζομαι βέβαια ότι η μητέρα της ήξερε τι δήλωσε, αλλά απλώς δε μου έλεγε! Τα χαρτιά αυτά, όμως, ήταν περσινά. Μετά από λίγο την πήρα τηλέφωνο και εκείνη με κατσάδιασε που πήγα σπίτι της και συνάντησα τους δικούς της, επειδή αυτοί ήταν κουρασμένοι λόγω των παππούδων της που είναι κατάκοιτοι! Αποφάσισα, λοιπόν, να της δώσω χρόνο να ηρεμήσει απ' την πίεση και των εξετάσεων και του σχολείου και να με πάρει εκείνη τηλέφωνο, όταν πλέον θα ήταν καλύτερα! Άφησα να περάσουν δυο εβδομάδες, αλλά καθώς είδα ότι δε με έπαιρνε και έχοντας δει το προηγούμενο βράδυ έναν εφιάλτη, με εκείνη να κάθεται ακούνητη και αμίλητη, αποφάσισα να πάω να την βρω στον τόπο της! Το είπα σε ένα φίλο της για να μου κανονίσει μια συνάντηση-έκπληξη σε μια καφετέρια, αλλά εκείνος της το κάρφωσε. Και έτσι, εκείνη, αντί να πάρει εμένα, πήρε τηλέφωνο τη μαμά μου και της είπε να μην ανέβω σε καμιά περίπτωση πάνω και ότι δεν ήθελε να με ξαναδεί!!! Εγώ πήρα το τηλέφωνο και μόλις με κατάλαβε, το έδωσε στη μαμά της, η οποία επανέλαβε τα ίδια στη δικιά μου, όπως και κάποιες απειλές! Μετά από 1 εβδομάδα και ενώ δεν ήρθε στην ορκωμοσία ενός πολύ καλού μας φίλου, μίλησα πάλι με εκείνο το φίλο της, ο οποίος μου είπε ότι το κεφάλαιο αυτό έκλεισε και ότι εκείνη δεν επρόκειτο να μου ξαναμιλήσει ποτέ! Α, και κάτι άλλο που ξέχασα, είναι ότι η μητέρα της είπε ψέματα, ότι εγώ έψαχνα στο γραφείο της για εκείνα τα χαρτιά που πιθανότατα τα μετακίνησε εκείνη, μόνο και μόνο για να με ενοχοποιήσει και να την κρατήσει εκεί! Γιατί για να μας δει εμάς, έπρεπε να έρχεται στην πόλη που σπουδάζαμε. Όταν εγώ τα άκουσα αυτά απ' το φίλο της κατέρρευσα, βρήκα όση δύναμη μου είχε απομείνει και την πήρα τηλέφωνο. Ήθελα όλ αυτά να τα ακούσω απ' το δικό της στόμα. Μόλις το σήκωσε και μου απάντησε και κατάλαβε, μου το έκλεισε κατευθείαν στα μούτρα. Την ξαναπήρα, αλλά όλες μου οι κλήσεις είχαν την ίδια κατάληξη, δεν απαντούσε με τίποτα! Δε μου έμενε τίποτε άλλο, απ' το να πάρω στο σπίτι της. Εκεί μου απάντησε η μάνα της λέγοντάς μου ότι εκείνη δεν ήταν εκεί, αλλά εγώ ήξερα ότι κρυβόταν! Για να μην πολυλογώ, λογομαχήσαμε, της είπα για τα ψέματα που είχε πει στην κόρη της και εκείνη μούδιασε. Τότε σκέφτηκα ότι ίσως να ήταν καλύτερα να μιλήσω με τον πατέρα της, ο οποίος είναι διευθυντής σε δημοτικό, μορφωμένος, λογικός και με είχε συμβουλέψει σε κάποια προβλήματα που είχα αντιμετωπίσει. Εκείνος, όμως, μου φέρθηκε σαν σκουπίδι, με απείλησε και αυτός και μου είπε να μην την ξαναπάρω τηλέφωνο ούτε να της ξανά στείλω μήνυμα. Οι υπόλοιπες φίλες μας δε θέλουν να εμπλακούν σ' όλο αυτό που έχει προκύψει και προτιμούν να μείνουν απέξω. Υπάρχει άραγε περίπτωση να τα ξαναβρούμε; Θα με συγχωρέσει; Και αν όχι, πως μπορώ να την ξεχάσω; Τώρα μου φαίνεται ότι για να την ξεπεράσω, πρέπει να την μισήσω, για μένα δεν υπάρχει άλλος τρόπος! Αλλά πρώτον και κύριον, θέλω να τα βρω μαζί της για να μη διαλυθεί και η παρέα μας! Πάντως, ύστερα από τα τελευταία γεγονότα και την επίθεση που δέχτηκα αλλά και έκανα στους γονείς της, τα πράγματα έχουν δυσκολέψει! Αλλά αν θυμηθεί πόσα περάσαμε μαζί 5 χρόνια τώρα, θα ξαναγυρίσει! Εσείς τι λέτε; Μπορώ να διορθώσω τα πράγματα;

Καλώς όρισες στην παρέα μας Boubou!

Διάβασα 2-3 φορές το μήνυμά σου γιατί ομολογώ ότι με μπέρδεψε λίγο. Δεν κατάλαβα ξεκάθαρα ποιός είναι ο λόγος που τελικά η φίλη σου παρεξηγήθηκε. Το λέω για να γίνεις λίγο πιο σαφής αν θες, μοιάζει σα να ξέχασες να μάς πεις πράγματα.

Από την άλλη, το βρίσκω εντελώς ανώριμο κι αψυχολόγητο από μέρους της να σε κατσαδιάσει επειδή πήγες στο σπίτι της για να της αφήσεις δώρα και συνάντησες τη μητέρα της και μιλήσατε. Πολύ σωστά εσύ την άφησες να ηρεμήσει και περίμενες να το συζητήσετε μετά...αλλά ποιό ακριβώς; Αυτή είναι η απορία μου. Για ποιό λόγο να παρεξηγηθεί και να θυμώσει τόσο μαζί σου για μια, έστω και απρόσκλητη, επίσκεψη στο σπίτι της;

Θα ήθελα, αν έχεις την καλή διάθεση και το χρόνο, να διαβάσω περισσότερα για το πώς πήγαινε η σχέση σας πριν από αυτό το περιστατικό.

Επίσης, ακόμα και να έφταιξες σε κάτι, όφειλε να στο εξηγήσει και να σου ξεκαθαρίσει τις προθέσεις της απέναντί σου. Το να σε βρίζουν οικογενειακώς, με βάση τα όσα διάβασα αγγίζει τα όρια της παράνοιας. Ή λοιπόν έχουν παρανοήσει οικογενειακώς ή δεν είναι καλοί άνθρωποι όπως τους περίμενες ή κάτι πάρα πολύ σοβαρό έκανες στη φίλη σου (κάτι που δεν προκύπτει από τα γραφόμενά σου).

Για την ώρα, έτσι όπως τα αντιλαμβάνομαι τα πράγματα από όσα διάβασα, δε νομίζω ότι υπάρχει ελπίδα επανασύνδεσης, και θα σου έλεγα να μη μπλέξεις τους άλλους φίλους στη μέση, μπορεί να σου βγει σε κακό. Αν θες μπορείς να της στείλεις ένα μήνυμα του τύπου "είμαι εδώ όποτε θελήσεις να συναντηθούμε για να μου εξηγήσεις τι σου έκανα" και να μην την πιέσεις άλλο γιατί μειώνεσαι με αυτό τον τρόπο.

Είναι γεγονός ότι ήμουν κάπως πιεστική μαζί της, την έπαιρνα συχνά τηλέφωνο και επίσης συνέβη και ένα άλλο περιστατικό που ξέχασα να αναφέρω! Όταν είχαμε βρεθεί όλες το τριήμερο του Αγίου Πνεύματος, της είχα πει μήπως να ανέβαινα πάλι εκεί που μένει στα γενέθλια μου! Το κακό είναι ότι τα γενέθλια μου έπεφταν με τις εξετάσεις της, αλλά εγώ συνέχιζα να επιμένω και να της λέω ότι θα έμενα στην άλλη φίλη μας! Εμένα μου αρκούσε ότι θα την έβλεπα, έστω για μια φορά και ήθελα αυτή η φορά να είναι τα γενέθλια μου για να θυμηθώ λίγο τα περσινά μου! Πέρσι, η ίδια είχε οργανώσει ένα υπέροχο πάρτυ-έκπληξη και ήμουν τόσο ενθουσιασμένη! Με τα πολλά και αφού πάλι είχαμε μαλώσει, αποφάσισα να κάνω πίσω! Μετά από μέρες και ενώ εκείνη δεν είχε εξεταστική και επειδή βρέθηκε ένα κενό, μου ήρθε η ιδέα να πάω τότε να την βρω! Τότε και ήταν κάτι που δεν ήξερα, οι παππούδες της μπήκαν στο νοσοκομείο και εκείνη δεν ήταν και στα καλύτερα της! Δε μου είπε, όμως, τίποτα και αντ' αυτού με προσέβαλε πολύ άσχημα, εκμεταλλευόμενη μια αδυναμία μου! Εγώ την άφησα μερικές μέρες και δεν της μίλησα, αλλά όταν της έστειλα μνμ, αυτή με πήρε τηλ. και μου ξαναείπε πάλι τα ίδια: ότι περάσαμε πολλές όμορφες στιγμές και ότι πρέπει να κρατήσω μόνο αυτές, αλλά ότι από εδώ και στο εξής δε θα κάναμε άλλα πράγματα μαζί!!! Εγώ ποτέ δεν περίμενα να πει κάτι τέτοιο και αφού δεν έβρισκα άλλο τρόπο για να την μεταπείσω, χρησιμοποίησα το τελευταίο μέσο που είχα, την απειλή! Την απείλησα ότι αν μου το κάνει αυτό, θα αυτοκτονούσα! Εκείνη μόνο τότε πείστηκε, άλλαξε γνώμη και αποφασίσαμε να αλλάξουμε και οι δύο! Για μένα, όμως μεσολάβησε μια άσχημη περίοδος, κατά την οποία ένας άντρας με κορόιδεψε και είχα τυφλωθεί! Έβγαλα απ' τη μνήμη μου αυτό το περιστατικό και όταν μου είπε ότι θα ερχόταν στην Αθήνα για εκείνη τη βάφτιση αποφάσισα να κλείσω και εγώ εισιτήριο επιστροφής, ελπίζοντας ότι θα ήταν και εκείνη μαζί μου! Τότε, μου είπε ότι καθεμιά κάνει τα σχέδια και το πρόγραμμα της, αλλά που να φανταστώ τι περιελάμβανε το δικό της! Ήξερα ότι δε θα μπορούσα να μείνω σπίτι της λόγω των παππούδων της και θα έμενα στην άλλη φίλη μας. Πίστευα ότι δε θα υπήρχε πρόβλημα, αλλά απ' ό,τι εξελίχθηκαν τα πράγματα, αποδείχθηκε ότι έκανα λάθος! Το μεγάλο μου λάθος είναι ότι αγαπάω πέρα απ' τα όρια, δίνω όλο μου τον εαυτό και ότι ήθελα τόσο πολύ να την δω! Δεν είναι και λίγο, όταν πέρσι βρισκόμασταν κάθε μέρα, φέτος να βρισκόμαστε 4-5 φορές το χρόνο! Αυτό δεν το άντεχα! Και η φετινή δική μου χρονιά, κατά το πρώτο μισό ήταν ένας εφιάλτης! Βρέθηκα στη Λούτσα, σε ένα σχολείο με μια τρελή διευθύντρια που την φοβόμουν και η οποία βρωμούσε απίστευτα! Όλη αυτή η κατάσταση με τις φωνές, με αποπροσανατόλισε απ' το μάθημα, απ' την τάξη και όντας και η πρώτη μου χρονιά, δεν μπορούσα να την βάλω σε τάξη! Είχα 25 παιδιά και συν το πρόβλημα της φασαρίας, δεν ήξερα και πως να κάνω το μάθημα! Είχα καταρρεύσει σωματικά, πονούσε όλη μέρα απίστευτα το κεφάλι μου, ένιωθα το βράδυ που πήγαινα να κοιμηθώ τα νεύρα μου να "παίζουν" και να "κουνιούνται"! Δεν μπορούσα να βρω με τίποτα μια ηρεμία και το ακόμη χειρότερο που είχα να αντιμετωπίσω ήταν γονείς που δεν μου έδειχναν καμία κατανόηση, αλλά αντίθετα ένας μου έκανε χοντρή επίθεση! Και σ' όλη αυτή την κατάσταση που με έκανε να θέλω να παραιτηθώ, εκείνη ήρθε μόνο μια φορά να με δει! Μια φορά που ήταν ενταγμένη στο πρόγραμμά της, είχε πρώτα να δει εμένα και την άλλη μέρα είτε θα πήγαινε μαζί μου είτε μόνη της στα άλλα κορίτσια! Δεν έκατσε παραπάνω από μια νύχτα για να μου συμπαρασταθεί, κάτι που εγώ δε θα έκανα σε καμιά περίπτωση! Να βλέπω τη φίλη μου ένα κουρέλι και εγώ να πηγαίνω να δω τις άλλες που ήταν σε πολύ καλύτερη θέση απ' ότι εγώ!
Ήθελα, λοιπόν, να την αφήσω να ηρεμήσει απ' την εξεταστική της, απ' την πίεση του σχολείου, στο οποίο είχε αναλάβει ένα project! Με όλη αυτή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, πονάω αφάνταστα! Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι εκείνη δε θα μπορούσε να βάλει στην άκρη τον εγωισμό και το θυμό που σε ένα βαθμό δικαιολογημένα νιώθει και να καθοδηγείται από τους γονείς της! Είναι πολύ δυνατό και ανεξάρτητο άτομο για να κάνει κάτι τέτοιο! Τουλάχιστον για αυτά τα 5 χρόνια, άξιζα μια ευκαιρία να της εξηγήσω όλη την κατάσταση και όχι να μιλάω με τους αντιπροσώπους της! Στην τελική, εγώ δεν έκανα παρέα μ' αυτούς 5 χρόνια, αυτοί δεν ήταν ποτέ κάθε μέρα μαζί μου, στη λέσχη, στα μπουζούκια, στα σινεμά, στις βόλτες μας....Χθες το βράδυ, μάλιστα, της έστειλα ένα μήνυμα στο οποίο της εξηγούσα όλη την αλήθεια και της έγραφα ότι μόνο αν με κοιτούσε στα μάτια και μου έλεγε ότι πλέον δε με αγαπάει και δε με θέλει για φίλη της, τότε θα την άφηνα για πάντα! Της υποσχέθηκα ότι δε θα ξανακάνω τα ίδια λάθη, θα είμαι αυτή που θέλει και της είπα ότι πλέον και εγώ άλλαξα. Δυστυχώς, όμως, και πάλι είναι σαν να έγραφα σε ένα τοίχο, καμιά απάντηση! Εγώ πάντως μέχρι να την δω από κοντά, κάτι που μπορεί να γίνει το Σεπτέμβρη θα συνεχίζω να παλεύω ενάντια σε ψεύτες, ενάντια σε όλους για να την ξανακερδίσω.... Εγώ θα πω την τελευταία λέξη και όχι η μάνα της....

Αχ Boubou μου, τελικά όπως διαπιστώνω, μια σειρά παρεξηγήσεων σας εφεραν στη σημερινή κατάσταση.

Θα σου πω κάτι , καλοπροαίρετα και φιλικά, γι'αυτό μη θιγείς σε παρακαλώ, διάβασε με λίγη υπομονή γιατί παρακάτω θα βρεις όλες τις εξηγήσεις. Λοιπόν, εγώ συμπεραίνω, μετά και το 2ο μήνυμά σου, πως κινήστε και οι 2 κάπως εγωιστικά στις σχέσεις σας, με διαφορετικό βέβαια τρόπο η κάθεμία, και γι'αυτό και συγκρουστήκατε. Εξηγούμαι.

Εσύ δίνεσαι ολοκληρωτικά στις σχέσεις σου, στην προκειμένη περίπτωση, φιλία, λειτουργείς ανιδιοτελώς απέναντι στο φίλο, τον στηρίζεις σε όλα, αλλά θες οπωσδήποτε την ανάλογη ανταπόκριση. Βάζεις ψηλά τον πήχη και για σένα, αλλά και για το φίλο. Αυτό δημιουργεί αίσθημα πίεσης στον άλλο και ανάγκη απομάκρυνσης.
Εκείνη αντίθετα, θέλει να νιώθει ανεξάρτητη και να μη δίνει λογαριασμό σε κανένα για τις κινήσεις της, εννοείται πως θεωρεί υποχρέωσή σου να δείξεις κατανόηση. Αν της πας κόντρα αλίμονό σου. Αυτό δίνει την εντύπωση της αδιαφορίας, της αλαζονίας και φυσικά πληγώνει.

Στα φοιτητικά μας χρόνια, ειδικά όταν σπουδάζουμε σε άλλο τόπο από αυτό της καταγωγής μας, είμαστε όλοι σε ανάγκη. Ανάγκη για παρέα, ανάγκη για (υπο)στήριξη, ανάγκη να μοιραστούμε τις ίδιες αγωνίες, ανάγκη για εξόδους, ανάγκη για να κάνουμε μαζί παλαβομάρες και να ξεσκάμε, ανάγκη για να διαβάσουμε μαζί ένα μάθημα, και πολλές άλλες...
Μετά το πανεπιστήμιο όμως, η ζωή (μας/μάς) αλλάζει. Αλλάζουν οι υποχρεώσεις μας, αλλάζει λοιπόν κι ο τρόπος που οφείλουμε να ανταπεξέλθουμε σε αυτές. Είναι απαραίτητο επίσης ένα χρονικό διάστημα προσαρμογής στη νέα τάξη πραγμάτων.
Τα πρώτα μάς ενώνουν, το δεύτερο μάς χωρίζει.

Θα σου πω σε αυτό το σημείο ένα παράδειγμα βγαλμένο από την περίπτωσή σου.

Εσύ κόντευες να τρελαθείς με το σχολείο και την τάξη που είχες αναλάβει. Πρώτη επαγγελματική εμπειρία, σκέτη καταστροφή για τα νεύρα σου.

Εκείνη δούλευε, πιθανότατα σε καλύτερες συνθήκες από εσένα, και ταυτόχρονα συνεχίζει τις σπουδες της. Εξίσου πιεστικό πρόγραμμα και πολύ απαιτητικό.

Εσύ αποζητούσες στήριγμα στην κατάσταση που αντιμετώπιζες στη δουλειά σου, και δικαίως, εκείνη απ'ό,τι φαίνεται, επειγόντως διακοπές. Δε μπορείς να υποστηρίξεις ότι η δική σου ανάγκη ήταν σημαντικότερη από τη δική της. Ήταν απλώς διαφορετικές οι ανάγκες σας. Έπραξε με γνώμονα το τι είχε ανάγκη εκείνη, κι όχι εσύ. Μα κι εσύ με τον ίδιο τρόπο σκέφτηκες. Μπορούσε να μείνει μια μέρα παραπάνω ίσως. Μπορεί ο χρόνος της όμως και να ήταν μετρημένος.
Λειτουργήσατε και οι 2 εγωιστικά λοιπόν, με γνώμονα τις δικές σας ανάγκες ξεχωριστά, κι όχι με κατανόηση η μία για την άλλη. Θα γινόταν αργά ή γρήγορα η σύγκρουση.

Ελπίζω να καταλαβαίνεις το πνεύμα μου ως εδώ. Απαντώ επίσης με τα στοιχεία που έχεις ως τώρα δωσει. Το λέω για την περίπτωση που διαφωνείς μαζί μου.

Κάτι για σένα τώρα Boubou μου. Διακρίνω πως είσαι άνθρωπος που αγαπάει ν'αγαπάει! Όμορφο πράγμα η αγάπη δε λέω. Προσπάθησε όμως να μετριάσεις λίγο την πίεση που ασκείς στους ανθρώπους που αγαπάς πολύ. Πχ καλές είναι οι εκπλήξεις αλλά να έχουμε και μια καλή αφορμή για να τις κάνουμε. Από τη στιγμή που σου έδωσε να καταλάβεις ότι δεν είχε σιγουριά για τις μετακινήσεις της, ήταν ανώφελο να κλείσεις εισητήριο με την ελπίδα να ταξιδέψετε μαζί (τελικά και μαζί δεν ταξιδέψατε και οικονομικά ξοδεύτηκες), όπως και ήταν κακή κίνηση να μείνεις τόση ώρα σπίτι της και να μιλήσεις με τη μητέρα της. Είναι προφανές ότι είχε κάνει παράπονα στους γονείς της για σένα και η μάνα της βρήκε ευκαιρία να στα χώσει (δεν έπρεπε να ανακατευτεί αλλά το έκανε). Κακώς της το επέτρεψες αυτό.

Οι απαιτήσεις μας από τους αγαπημένους μας μερικές φορές τους πνίγουν. Καλό είναι να τους αφήνουμε χώρο και επιλογές, να μην τους κάνουμε να αισθάνονται ότι όπου και αν πάνε θα μας βρουν μπροστά τους. Να τους διεκδικούμε φυσικά, να τους δείχνουμε πόσο νοιαζόμαστε αλλά όχι κάνοντας υπερβολές.

Μάλλον θα αργήσετε να ξαναμιλήσετε με τη φίλη σου. Δε φέρθηκε κι εκείνη σωστά σε πολλά. Καταρχήν είναι πολύ αγενής, πώς τολμάει να σου μιλάει έτσι;
Έπειτα, όφειλε όπως σου ξαναείπα να μιλήσει προσωπικά μαζί σου, κι όχι μέσω αντιπροσώπου. Όφειλε επίσης να σου δώσει την ευκαιρία να ακουστεί και η δική σου πλευρά. Όφειλε ίσως να ήταν λίγο πιο ειλικρινής μαζί σου και να σου εξηγήσει τους λόγους που τελευταία δε μπορεί από μέρους της να βλέπεστε συχνά.
Το χειρότερο σενάριο είναι να φέρθηκε έτσι για να σπάσει τη φιλία σας μια και καλή, να μη χρειαστεί να εξηγεί και να ακούει εξηγήσεις, και να μη δώσει άλλη ευκαιρία.

Το μήνυμα που της έστειλες είναι αρκετό. Δε χρειάζεται να ζητάς σε κάθε ευκαρία συγνώμη, έτσι γιγαντώνεις τον εγωισμό της, ούτε και να προσπαθείτε να αλλάξετε τους εαυτούς σας με το ζόρι εδώ και τώρα.
Δώσε χρόνο.
Γεγονός : η έκρηξη έγινε και έχετε η κάθεμία το δικό της μερίδιο ευθύνης.
Μέλλον : συλλογίσου καλύτερα ποιές είναι οι ευθύνες που σου αναλογούν, άσε εκείνη να κάνει το ίδιο για τον εαυτό της.
Ίσως αν καταλάβει να ξαναμιλήσετε και να είστε πιο λογικές και ευγενικές η μία προς την άλλη. Ίσως και όχι.
Μην τη μισήσεις, θα τυρρανιέσαι χειρότερα. Εκμεταλλεύσου τα όσα έγιναν για να γίνεις εσύ καλύτερη. Θα σε οφελήσει αυτή η εμπειρία όταν θα γνωρίσεις κάποια άλλη κοπέλα που θα γίνετε πολύ καλές φίλες, γιατί τότε θα έχεις αποκτήσει περισσότερη αυτογνωσία και θα μπορείς να χειριστείς τη νέα σου φιλία ώριμα. Κι αυτό θα είναι κέρδος για σένα! Τίποτα δε γίνεται μόνο για να βλάψει.

Από την αρχή έως το τέλος, έχεις απόλυτο δίκιο σε ό,τι γράφεις! Πράγματι, την πίεσα περισσότερο από ό,τι έπρεπε ή την αγάπησα περισσότερο από ό,τι η ίδια άντεχε! Αλλά και πάλι δε μου αξίζει αυτή η συμπεριφορά! Σε όλες έδινα τα πάντα, τις έπαιρνα πολύ συχνά τηλέφωνο, κάτι που δεν έκαναν οι ίδιες, ίσως γιατί ήταν η πρώτη φορά που συνάντησα πραγματικές φίλες! Φίλες να με καταλαβαίνουν, να μοιράζομαι μαζί τους κοινές εμπειρίες, να κάνουμε πράγματα που μας ευχαριστούσαν! Ήταν η πρώτη φορά που ευχαρίστησα τόσο πολύ το Θεό που τις έφερε στο δρόμο και τους δόθηκα ολοκληρωτικά και ειδικά σε εκείνη! Στην αρχή, ένιωθα για όλες το ίδιο, αλλά στην πορεία όταν εκείνη έσκυψε πάνω απ' το παρελθόν μου, ενδιαφέρθηκε να μάθει για ανθρώπους που με πλήγωσαν και όταν της τα αποκάλυψα όλα, ήταν σαν να απελευθερώνομαι από κάτι που με έπνιγε και δε με άφηνε να βγάλω τον πραγματικό μου εαυτό στην επιφάνεια! Τότε, της έδειξα μεγαλύτερη αδυναμία σε σχέση με τις άλλες, κάτι που όμως, (το αναγνωρίζω) σε πολύ μικρότερο βαθμό έκαναν και εκείνες! Η Μ. ήταν πάντα ο άνθρωπος που θα συμβουλευόμασταν για τα μαθήματα, ο άνθρωπος που πάντα μας έδινε κουράγιο και μας τόνωνε το ηθικό! Και εγώ αυτό το τελευταίο το είχα ανάγκη περισσότερο από τον καθένα! Εκείνη ήταν ο "χτίστης" αυτής της παρέας και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να έχουν αλλάξει τόσο πολύ τα πράγματα με αυτή τη δουλειά! Εγώ νιώθω όπως πέρσι, δεν άλλαξε τίποτα στα συναισθήματα μου! Το μόνο που απέκτησα ήταν μια εμπειρία ζωής, γιατί δεν ήταν και εύκολο να αντεπεξέλθω σ' όλες αυτές τις δυσκολίες και τελικά να τα βγάλω πέρα με επιτυχία. Σε σημείο που ο πατέρας που με έβρισε, να μου στέλνει λουλούδια!
Θέλω όσο τίποτε άλλο να τα βρούμε, με διαλύει η συμπεριφορά της, γιατί δε μου αξίζει σε σχέση με όσα έδωσα. Τουλάχιστον, να διάβαζε τα γράμματα μου... Το παραδέχομαι ότι έκανα λάθη, αλλά είμαι διατεθειμένη να τα διορθώσω και να γίνω αυτό που θέλει! Γιατί δε μου δίνει μια ευκαιρία να της το αποδείξω; Το μόνο που μου μένει είναι να την δω από κοντά, χωρίς να είναι μπροστά οι γονείς της! Α, και μια παρένθεση: όταν είχα πάει σπίτι της, της άφησα στο προσκεφάλι της μια κάρτα που της ζητούσα συγνώμη για το προηγούμενο λάθος μου και της ανάλυα τη σημασία των δώρων μου! Στην άκρη του μυαλού μου υπάρχει το ενδεχόμενο, αυτή η κάρτα να μην έφτασε ποτέ στα χέρια της, να εξαφανίστηκε "μαγικά". Δεν είναι απίθανο μετά τα ψέματα που έμαθα ότι της είπαν!
Τελειώνοντας, να σου πω ότι μ' αρέσει όπως είμαι! Εννοώ ότι μ' αρέσει που τα δίνω όλα.... Αν το έκαναν περισσότεροι στις μέρες μας, οι ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν πιο αληθινές και πιο ευτυχισμένες....

Α, και δεν περιμένω σε καμιά περίπτωση να πάρω αυτά που δίνω! Απλώς με το παράδειγμα που σου ανέφερα, σου εξηγούσα πως θα φερόμουν και εγώ σε μια ανάλογη περίπτωση! Τότε, πάντως δε με πείραξε καθόλου! Και μόνο που την είδα, ένιωσα λίγη ευτυχία!
Το μόνο που περιμένω είναι να με συγχωρέσει για άλλη μια φορά και να αρχίσω από το μηδέν....Είναι γεγονός, ωστόσο, ότι είμαι η μόνη με την οποία έχω μαλώσει τόσες φορές...Εντάξει, δεν είναι τιμητικό, αλλά δείχνει ότι υπάρχει πάθος, ακόμα και σε μια φιλική σχέση και πάντα πίστευα ότι η φιλία μας βγαίνει πιο δυνατή από τέτοιες συγκρούσεις! Ελπίζω, αυτή να μην την αποτελείωσε....

η φίλη μας η Ζέττα ανέλυσε εκτενώς τους προβληματισμούς σου έτσι ελάχιστα μένουν να συμπληρώσει κανείς. Συμφωνώ με όλα όσα σου έγραψε η ζέττα και θα ήθελα να παραμείνω στα τελευταία μηνυματα σου. έγραψες τα εξής :
"να με συγχωρήσει για άλλη μια φορά και ν' αρχίσω από τη μηδέν"
"είμαι διατεθειμένη να τα διορθώσω και να γίνω αυτό που θέλει"
Να σε συγχωρησει για αλλη μια φορα? ενταξει κατα τη γνωμη μου τα δικα σου τα λαθη δεν ειναι τοσο τραγικα οσο τα δικα της τα λαθη. Συμφωνω βέβαια οτι δε πρεπει να τη μισησεις ουτε αποτελει λυση , ο καθε ανθρωπος εχει τη προσωπικοτητα του και ειτε μας κανει οποτε κανουμε παρεα μαζι του ειτε δε μας κανει οποτε "την κανουμε " εμεις με ελαφρα πηδηματακια. Επισης, προσπαθησε ειτε με τη πρωην φιλη σου (σε περιπτωση που τα ξαναβρειτε) ειτε με μελλοντικες φιλιες να μη δινεσαι τοσο πολυ, καποια στιγμη μπορει να σου κοστισει πιο ακριβα απ οτι σου εχει κοστισει αυτη τη στιγμη η παρουσα φιλια σου με τη Μ. Κρατησε τη αυτη τη συμβουλη αν θες, και ελεγξε τη δοτικοτητα σου, τα συναισθηματα σου και την αναγκη σου να δινεις αγαπη και να δημιουργεις τοσο πολυ δεσιμο.Να θυμασαι παντα οτι αποτελεις μια πραγματικη εξαιρεση (κατα τη γνωμη μου θετικη εξαιρεση), οι πιο πολυ ανθρωποι, πιστεψε με, δε σου μοιαζουν και δεν εκτιμανε. Ειμαι κι εγω παθουσα και μαθουσα... τα χω περασει παλαιοτερα αλλα μεγαλωνοντας καταφερα και αλλαξα τον εαυτο μου σε πολλα. Προσπαθησε το για το δικο σου καλο...
Τωρα όσον αφορα το να γινεις εσυ αυτο που θελει... κι εκει διαφωνω. γιατι εισαι αυτη που εισαι και σ οποιον αρεσει απο την μια... απο την αλλη αν ειναι ν αλλαξεις καποια στοχεια της προσωπικοτητας σου καντο για τον εαυτο σου κι οχι για τη Μ. η για οποιαδηποτε Μ. μελλοντικα. Οπως σου εγραψα και πιο πανω καλο θα ταν να ελεγξεις τη δοτικοτητα σου (που καποιες φορες μπορει να ειναι καταπιεστικη για την οποια φιλη σου) και την αναγκη σου για δεσιμο στη φιλια ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΦΥΛΑΞΕΙΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ συναισθηματικα κι οχι μονο...!

Από εδώ και πέρα το ξέρω, θα είμαι πιο υποψιασμένη στις σχέσεις μου και στο δέσιμο που θα επιτρέπω να έχω μαζί τους! Αλλά αυτή τη στιγμή για μένα δε μετράει τίποτα πιο πολύ από το να τα βρω μαζί της! Ένα μήνα τώρα νιώθω μισή, μου λείπει πάρα πολύ και το κακό είναι ότι πρέπει ακόμα να περιμένω..... Τις προάλλες, είδα ότι με διέγραψε από τον τοίχο της στο Facebook, αλλά όχι από φίλη της. Αυτό μου δίνει πολλές ελπίδες! Μακάρι να βρεθεί μια λύση, γιατί ούτε και η ίδια νιώθει καλά με αυτή την κατάσταση. Ξέρω ότι με αγαπάει και όλο αυτό τον καιρό της λείπω και εγώ! Ίδομεν.....

geia sou k apo emena,
ego pisteuo pali pos to pio simantiko eina na vreis tin esoteriki sou iremia k ton eauto sou pou ta exeis xasei meta ap ol auta me tin M.meine gia ligo moni sou na skefteis k kalo tha itan na miliseis me kapoion eidiko.tha se voithisei pistepse me to exo kanei k go.to provlima einai pisteuo pos aparniesai poli eukola ton eauto sou gia tous allous k gi auti ti M. pou nomizo oti oso tin kinigas toso perissotero tha feugei makria sou.gia kapoious logous thelei na meinei moni tis tora.sevasou to auto k ase tin isixi.den exei simasia an tis exoun pei psemata i oxi pistepse me.k psemata na tis ixan pei pos pistepse tous allous k oxi esena?elpizo na iremiseis sintoma.poli aksia exeis dosei s auti ti M.katholou omos aksia den dineis se sena tin idia me ola auta.kali dinami.

Γεια σου Μπουμπού!
Ελπίζω να είσαι καλύτερα τώρα και να μη σε απασχολεί τόσο έντονα το θέμα με τη φίλη σου..
Καταλαβαίνω ότι σε πόνεσε που δεν είστε πλέον φίλες, όμως πρέπει να συνεχίσεις τη ζωή σου και να μη γίνεται αυτοσκοπός σου η επανασύνδεσή σας.
Εφόσον σου είπε πως δε θέλει να έχει επικοινωνία μαζί σου, δεν κερδίζεις κάτι με το να προσπαθείς ξανά και ξανά. Ίσως να την κουράζεις και να νιώθει πάλι αυτή την πίεση που έλεγες ότι της ασκούσες. Ακούγεσαι σα να τη διεκδικείς.. αυτό είναι κάτι το ενοχλητικό..
Θέλεις βέβαια κι εσύ τις εξηγήσεις σου και να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα, αλλά δε νομίζεις ότι ήδη προσπάθησες πολύ;
Οι περισσότερες φιλίες δυστυχώς δεν διαρκούν για πάντα.. Είμαι κι εγώ στην ηλικία σου και συνειδητοποίησα ότι οι φιλίες που κάνουμε με συμφοιτητές πολύ συχνά δεν έχουν ουσία και διάρκεια.. Όταν τελειώνουν οι σπουδές και χωρίζουν οι δρόμοι, αυτά που μας δένανε τώρα πια φαίνονται μακρινά.. Ο καθένας κοιτά τη ζωή του και δεν έχει να κερδίσει κάτι από την παλιά του συμφοιτήτρια που του κρατούσε σημειώσεις, τον βοηθούσε όταν είχε ανάγκη, είχαν πολλά κοινά να συζητήσουν κλπ κλπ. Όταν αυτά τα πολλά κοινά παύουν να υπάρχουν τότε φαίνεται τι δύναμη έχει η σχέση. Και τις περισσότερες φορές δεν έχει, γι αυτό και σβήνει με τον καιρό.. Μπορεί να σου φαίνονται πολύ πεζά όλα αυτά που γράφω, αλλά τα είδα πολύ πρόσφατα να συμβαίνουν..

Ακόμη κι αν το παραπάνω δεν ισχύει για εσάς, σκέψου ότι η φίλη σου κουράστηκε από τη δική σου πίεση - μιας και όπως είπες είναι πολύ ανεξάρτητος άνθρωπος. Για να έχει βάλει και τους γονείς σου να σου μιλήσουν θα πει ότι είναι αποφασισμένη για τη διακοπή της σχέσης σας. Δε θέλω να σε στενοχωρήσω, αλλά δε νομίζω ότι ειναι σε θέση να σου δώσει δεύτερη ευκαιρία.. τουλάχιστον όχι ακόμη..
Μπορεί με τον καιρό να της περάσει ο θυμός, να καταλαβει ότι η φιλία σας άξιζε και να προσπαθήσει τότε εκείνη..
Όσο την πιέζεις δε γίνεται τίποτα.. Η γνώμη μου είναι να την αφήσεις μόνη της να αποφασίσει τι είναι καλύτερο για εκείνη - κι αν διαλέξει να είστε χωρια τότε να το σεβαστείς. Στη φιλία η ελευθερία είναι απαραίτητη..
Όσο για σένα νομίζω πως πρέπει τώρα να δώσεις ευκαιρία σε νέα άτομα να μπουν στη ζωή σου.. Πολύ συχνά κολλάμε στο παρελθόν και δε βλέπουμε τις νέες ευκαιρίες που μας ανοίγονται.. μην τις αφήσεις αναξιοποίητες! ;)